kpt. Edward Kawa-Kawicki
urodził się w 1902 roku w licznej rodzinie chłopskiej w Bogumiłowicach. W 4 klasach miejscowej szkoły nauczycielem jego był Józef Łabno. W 1913 r. zapisał się do I Gimnazjum w Tarnowie.
W 1914 r. wybuchła I wojna światowa. W wyniku działań Rosjanie podeszli do linii Dunajca i tu ustalił się front tak, że po wschodniej stronie rzeki (m.in Tarnów) były wojska rosyjskie, a po stronie zachodniej (m.in. Bogumiłowice) - wojska austriackie. Z terenów frontowych ewakuowano mieszkańców. Rodzinę Edwarda Kawickiego wysłano do Poręby koło Wadowic. Gdy front przesunął się dalej na zachód wrócił do domu rodzinnego. W 1917 r. starszy brat Edwarda został powołany do wojska i wysłany na front włosko-austriacki. Tam został ciężko ranny w głowę odłamkiem granatu i umieszczony w szpitalu polowym w Trieście.
Po odzyskaniu niepodległości Edward Kawicki wrócił do I Gimnazjum w Tarnowie, gdzie w 1923 roku zdał z wyróżnieniem maturę i zistał przyjęty do Szkoły Podchorążych Sanitarnych i na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Po 6 latach studiów uzyskał w 1929 r. tytuł doktora nauk lekarskich i został mianowany lekarzem garnizonowym w Szczakowie (w randze podporucznika).
W 1937 r. został przeniesiony w randze kapitana do Centrum Wyszkolenia Pancernego w Modlinie w charakterze naczelnego lekarza garnizonu.
Gdy wybuchła II wojna światowa dr Edward Kawa-Kawicki został mianowany lekarzem kolumny sanitarnej i szpitala wojennego Armii "Narew". Armia ta w wyniku działań wojennych doszła do rzeki Bug. Tutaj dr Kawicki dostał się do niewoli sowieckiej.
Szczątki ciała i munduru wraz ze znaczkiem identyfikacyjnym odnaleziono w zbiorowej mogile w 1998 roku.
Źródło: materiały kampanii „Tarnowskie Guziki”.
